Zbigniew Farmus
Biografia
Urodził się w Bytomiu, był wychowankiem domu dziecka. Absolwent studiów socjologicznych na Uniwersytecie Warszawskim, które ukończył w 1972 roku. W latach 1972–1973 pracował jako ładowacz w Przedsiębiorstwie Transportu i Sprzętu Budowlanego we Wrocławiu, a następnie był starszym asystentem w Zakładzie Socjologii Uniwersytetu Wrocławskiego do 1979 roku.
W 1979 wraz z żoną Grażyną i dziećmi wyemigrował z PRL do Austrii. W 1982 osiedlił się w Kanadzie, uzyskał obywatelstwo kanadyjskie i przebywał tam do 1992 roku. Wydawał największy tygodnik polonijny Echo Tygodnia i działał w międzynarodowej organizacji popierającej Solidarność – Conference Solidarity Support Organisation. Był członkiem pro-solidarnościowej kanadyjsko-polonijnej organizacji Polish-Canadian Action Group (PCAG). Jako przedstawiciel PCAG uczestniczył w międzynarodowych konferencjach na rzecz poparcia Solidarności w Nowym Jorku, Los Angeles, Edmonton, Toronto, Caracas, Lund, Paryżu i Londynie. Był też przedstawicielem Polskiej Partii Niepodległościowej na terenie Kanady.
Od połowy lat 80. XX w. aż do samorozwiązania był członkiem Rady Narodowej RP na Uchodźstwie i wiceprzewodniczącym jej oddziału w Kanadzie. Delegat Kongresu Polonii Kanadyjskiej na Pierwsze Spotkanie Kraj – Emigracja – Polonia Wschód-Zachód w 1990, zorganizowane pod patronatem marszałka Senatu RP Andrzeja Stelmachowskiego. Delegat Rady Narodowej RP – Oddział w Kanadzie na uroczystość przekazania w Warszawie insygniów władzy przez Prezydenta RP Ryszarda Kaczorowskiego wybranemu prezydentowi Lechowi Wałęsie.
W roku 1992 wrócił do Polski. Był współorganizatorem Ruchu dla Rzeczypospolitej. Działał na rzecz zjednoczenia prawicy w Przymierzu dla Polski i Obozie Patriotycznym. Był współorganizatorem AWS. W wyborach parlamentarnych 1997 startował w Warszawie z listy AWS, zdobywając ponad 4000 głosów, mimo to nie został posłem. W wyborach samorządowych w 1998 bezskutecznie kandydował także do Rady Warszawy.
Był członkiem Rady Politycznej RS AWS. Został zatrudniony w 1998 jako doradca wiceministra Obrony Narodowej Romualda Szeremietiewa w pionie uzbrojenia i sprzętu wojskowego, pracował tam do zatrzymania przez funkcjonariuszy UOP, którzy desantowalisię ze śmigłowca w lipcu 2001 r. w czasie rejsu promem MF Rogalindo Szwecji.
Oskarżony najpierw na łamach dziennika Rzeczpospolita z 7 lipca 2001 roku w artykule Kasjer z Ministerstwa Obrony autorstwa Anny Marszałek i Bertolda Kittela o bezprawny dostęp do tajemnicy i praktyki korupcyjne został aresztowany. Istotny wpływ na jego zatrzymanie miał ówczesny minister obrony narodowej Bronisław Komorowski, który zlecił Wojskowym Służbom Informacyjnym inwigilację Romualda Szeremietiewa. Po kilkuletnim śledztwie Prokuratura Apelacyjna w Warszawie postawiła Zbigniewowi Farmusowi zarzuty żądania 150 tysięcy USD i otrzymanie 20 tysięcy USD łapówek od producentów uzbrojenia oraz zapoznawanie się z tajnymi informacjami bez wymaganych zezwoleń. W areszcie śledczym spędził dwa i pół roku.
Uniewinnienie: W tym czasie pojawiły się wątpliwości co do wiarygodności zarzutów. Po wielomiesięcznym procesie został uniewinniony z zarzutu łapownictwa przez sąd w grudniu 2006 r., ale jednocześnie został uznany winny nieuprawnionego dostępu i ujawniania tajemnic państwowych. Sąd skazał go na dwa i pół roku więzienia, zaliczając czas spędzony w areszcie. Proces odbył się przy drzwiach zamkniętych, a uzasadnienie wyroku zostało utajnione. Po 16 latach tułania się po sądach, 2 lutego 2017 roku Z. Farmus został uniewinniony także od zarzutów korupcyjnych i ujawnienia tajemnicy służbowej. Planował wystąpić ze skargą do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z powodu fałszywych oskarżeń o korupcję, areszt, który trwał 2,5 roku, trwające 16 lat śledztwo, poniesione z tego tytułu straty wizerunkowe i uszczerbek na zdrowiu.
Twórczość i nagrody: Jest autorem ponad 1500 artykułów publicystycznych i komentarzy politycznych, w istotnej części na tematy wojskowe zamieszczane głównie na łamach Echo, także w innych tytułach prasy polskiej, polonijnej oraz zagranicznej. Był współautorem programu AWS w dziedzinie bezpieczeństwa narodowego i obronności. W 1999 podjął pracę nad doktoratem w Akademii Obrony Narodowej.
Za zasługi dla niepodległości odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi przez Prezydenta RP na uchodźstwie w 1988 oraz Srebrnym Krzyżem Zasługi przez Prezydenta RP w 1999. Minister Obrony Narodowej Janusz Onyszkiewicz awansował go na stopień porucznika rezerwy SZ RP i odznaczył Medalem MON za wzorowe wykonywanie obowiązków (1999).