Elżbieta Korfantowa
Biografia
Elżbieta Korfantowa urodziła się 3 grudnia 1882 roku w Karbiu. Jej ojciec był sztygarem. Miała trzy siostry i dwóch braci. Biegle posługiwała się niemieckim i polskim, mówiła gwarą śląską.
W 1902 roku pracowała jako ekspedientka w domu towarowym braci Barasch w Bytomiu w dziale z galanterią. 30 czerwca 1903 poślubiła Wojciecha Korfantego. Młodzi mieli tylko ślub cywilny; później, po dopełnieniu formalności w Austro-Węgach, w kościele św. Krzyża w Krakowie zawarli związek małżeński 5 października 1903.
Po ślubie wrócili do Katowic i wynajmowali mieszkanie przy ul. Stawowej 3. Mieli cztery dzieci: Halżka Aleksandra primo voto Rupp, secundo voto Kozłowska (ur. 7 września 1904 w Katowicach, zm. 15 września 1990 w Bostonie); Zbigniew Włodzimierz (ur. 29 grudnia 1905 w Katowicach, zm. 15 lipca 1970 w Dallas); Maria Bolesława po mężu Ullman (ur. 25 marca 1908 w Katowicach, zm. 6 października 1996 w Nowym Jorku); Witold Wojciech (ur. 8 sierpnia 1910 w Katowicach, zm. 20 września 1938 tamże).
Następnie w 1912 Korfantowie zamieszkali w Berlinie-Charlottenburgu przy Eislebnerstrasse, gdzie Wojciech pracował jako korespondent. W 1918 roku, przed wybuchem powstania wielkopolskiego, Elżbieta z dziećmi przyjechała do Poznania; podczas gdy Wojciech mieszkał kolejno w Bytomiu, Sosnowcu i Szopienicach. Po przyłączeniu części Górnego Śląska do Polski (1922) rodzina zamieszkała w Katowicach, najpierw przy ul. Sienkiewicza, potem kupili willę przy ul. Powstańców 41.
W 1935 Elżbieta rozdzieliła się z mężem; on wyjechał do Czechosłowacji, ona z dziećmi pozostała w Katowicach. W 1938 zmarł ich syn Witold. Korfanty wrócił na krótko do rodzinnego domu w 1939, po czym został aresztowany i trafił do więzienia na Mokotowie. Na pogrzebie żegnała go żona i syn Zbigniew.
Podczas II wojny światowej Elżbieta działała w Kole Ślązaków w Londynie. Działała także podczas plebiscytu na Górnym Śląsku, agitowała na rzecz Polski. W latach 1930–1935 była posłanką na Sejm Śląski (wybrana z listy CHD–NPR). Należała do klubu CHD–NPR; podczas II wojny światowej reprezentowała Śląskie Stronnictwo Pracy w Radzie Narodowej RP przy Rządzie Polskim na Uchodźstwie w Londynie.
Po wojnie pobierała emeryturę dla zasłużonych; w jej pozyskaniu pomógł jej Karol Esteicher. Zmarła w Katowicach 8 stycznia 1966 roku i została pochowana na cmentarzu przy ul. Francuskiej w rodzinnym grobowcu obok męża.
Upamiętnienie
Jest jedną z 30 bohaterek wystawy „60 na 100. Sąsiadki. Głosem Kobiet o powstaniach śląskich i plebiscycie” (2019). Wystawa opowiada o roli kobiet w powstańczych zrywach. Koncepcję, scenariusz i materiały przygotowała Małgorzata Tkacz-Janik, a grafiki Marta Frej. Jest także jedną z bohaterek filmu „5 kobiet Sejmu Śląskiego”.