Jerzy Konikowski
Biografia
Jerzy Konikowski urodził się 24 stycznia 1947 roku w Bytomiu. Z zasadami gry w szachy zapoznał się w wieku 14 lat. W maju 1961 r. stał się członkiem sekcji szachowej przy Okręgowym Klubie Oficerskim OKOC w Bydgoszczy. W swoim pierwszym turnieju w mistrzostwach Pomorza juniorów zajął V lokatę, wyprzedzając m.in. Jerzego Lewiego. Był czterokrotnym mistrzem okręgu bydgoskiego juniorów i dwukrotnym mistrzem seniorów. W mistrzostwach Polski juniorów w Goleszowie (1965) podzielił III–IV miejsce, a w Wiśle (1967) był trzeci i zdobył brązowy medal. Reprezentował barwy Polski w meczach międzypaństwowych juniorów przeciwko Węgrom (1965) i Szwecji (1966–1967).
W 1968 r. wygrał międzynarodowy turniej open o Puchar Podlasia w Augustowie oraz turniej „B” im. PKWN w Lublinie. W 1969 r. został mistrzem Wojska Polskiego, a rok później wygrał V turniej międzynarodowy o Puchar Bieszczadów w Solinie. Na początku 1971 r. wyjechał na stałe do Krakowa, gdzie bronił barw I-ligowego Hutnika Nowa Huta. Szybko awansował na drugie miejsce w kadrze krakowskiej za olimpijczykiem Jerzym Kostro. W 1975 r. wywalczył brązowy medal w indywidualnych mistrzostwach Polski w grze błyskawicznej w Bydgoszczy, a w konkurencji drużynowej, grając na I szachownicy w Hutniku, przyczynił się do zdobycia złotego medalu.
W 1981 r. wyemigrował do Niemiec i zamieszkał w Dortmundzie. Przez kilka lat grał w I i II lidze niemieckiej (Bundesliga). W 1988 r. wygrał międzynarodowy turniej open w Kavali w Grecji. Od 1986 r. posiada trenerską A-licencję, najwyższą w Niemczech. Był wielokrotnie angażowany przez Niemiecką Federację Szachową do prac szkoleniowych z kadrą juniorek i juniorów, m.in. w 1997 r. był trenerem Arkadija Naiditschа, późniejszego najlepszego szachisty Niemiec. Przez 15 lat był trenerem kadry młodzieżowej Północnej Nadrenii–Westfalii, a w latach 2006–2011 trenerem kadry niemieckich szachistów głuchoniemych. Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 stycznia 1981 r., z wynikiem 2400 punktów zajmował wówczas 18–19. miejsce wśród niemieckich szachistów.
Poza pracą szkoleniową oraz grą w turniejach zajmował się również szachową publicystyką. Do 2019 r. wydał w Niemczech, Polsce i innych krajach blisko 200 książek o tematyce szachowej. Pisał także artykuły do specjalistycznych pism w Niemczech i w Polsce. W latach 1998–1999 był redaktorem naczelnym Kwartalnika Teoretycznego wydawanego przez Penelopę. Był członkiem Polskiego Stowarzyszenia Autorów, Dziennikarzy i Tłumaczy w Europie A.P.A.J.T.E oraz Stowarzyszenia Autorów Niemieckich „Das Wort” w Monachium. W okresie 1999–2000 brał udział w sesjach Młodzieżowej Akademii Szachowej. Propagował trening wirtualny jako uzupełniającą formę szkolenia. Opiekował się w latach 1999–2003 mistrzem Polski Radosławem Wojtaszkiem. W 2002 r. został wydelegowany przez PZSzach z grupą młodzieżową na mistrzostwa świata juniorów w Indiach. W marcu 2003 r., po obronie pracy kontrolnej i zdaniu egzaminu przed państwową komisją, otrzymał tytuł trenera I klasy od Ministerstwa Edukacji Narodowej i Sportu.
W 1983 r. otrzymał tytuł mistrza FIDE. Był szachistą wszechstronnym; poza występami w turniejach zajmował się również problemami szachowymi; opublikował około 400 zadań, z czego przeszło 100 zostało wyróżnionych na konkursach międzynarodowych. W albumach FIDE znalazło się osiem jego utworów.