Jakob Guttmann
Biografia
Urodzony w Bytomiu 22 kwietnia 1845, był synem kupca Mosesa.
W 1861 wstąpił do Wrocławskiego Żydowskiego Seminarium Teologicznego, studiował filozofię na Uniwersytecie Wrocławskim, kończąc ją w 1868 obroną doktoratu poświęconego filozofii Kartezjusza i Spinozy.
W 1874 został rabinem w Hildesheim, a od 1892 był rabinem liberalnej gminy żydowskiej we Wrocławiu. W 1910 r. wybrano go na przewodniczącego Związku Rabinów w Niemczech, które to stanowisko piastował do 1919 r.
Prowadził także aktywne prace naukowe, specjalizując się w badaniu twórczości średniowiecznych teologów i filozofów żydowskich (m.in. Dauda, Saadja ben Josef i Majmonidesa) i ich wpływowi na poglądy ówczesnych chrześcijańskich filozofów. Od 1911 przewodniczył Towarzystwu Popierania Nauki Żydowskiej.
Był mężem Beate z domu Simonsen, miał syna Julius, który również został filozofem. Pochowany został na cmentarzu żydowskim przy ul. Ślężnej.
Publikacje J. Guttmanna obejmowały prace z filozofii religii żydowskiej, w tym Die Religionsphilosophie des Abraham ibn Daud aus Toledo (Göttingen 1879) oraz Die Religionsphilosophie des Saadja (Göttingen 1882).