Heinrich Ewers
Biografia
Heinrich Ewers urodził się 18 lutego 1906 w Bytomiu. Po ukończeniu gimnazjum w Minden w Westfalii studiował prawo na Uniwersytecie we Freiburgu i następnie specjalizował się na Université de Bourgogne w Dijon, Uniwersytecie Humboldta w Berlinie i Uniwersytecie w Münsterze. W 1934 uzyskał doktorat na Uniwersytecie w Erlangen.
W maju 1934 rozpoczął studia teologiczne w Paderborn, decydując się podążać ścieżką kapłaństwa. 2 maja 1940 otrzymał święcenia kapłańskie w katedrze w Paderborn, z rąk arcybiskupa Caspara Kleina. Po posłudze jako wikariusz w Bernburgu i Anröchte, w listopadzie 1945 został powołany do służby w archidiecezji Paderborn, gdzie później pełnił funkcję urzędnika sądowego.
W 1948 podjął studia w zakresie prawa kanonicznego na Uniwersytecie w Monachium, gdzie w lipcu 1951 uzyskał doktorat z prawa kanonicznego. W ten sposób uzyskał tytuł doktora utriusque iuris (kanonicznego i świeckiego) i mógł objąć stanowisko sędziego-instruktora w sądzie kościelnym w Paderborn. Od 1955 r. był także nauczycielem w niższym seminarium archidiecezji.
3 sierpnia 1956 Ewers został wezwany przez papieża Piusa XII do pełnienia funkcji sędziego Roty Rzymskiej, gdzie pracował przez ponad 25 lat. W 1961 został nominowany przez papieża Jana XXIII jako konsultor Świętej Kongregacji Soborowej, którą od 1967 r. przekształcono w Kongregację ds. Duchowieństwa, i pełnił tę funkcję do lutego 1989. Od 1969 był sędzią Sądu Apelacyjnego Watykanu, którego później został prezesem. Od 1978 do 1982 sprawował funkcje dziekana Roty Rzymskiej.
W 1983 r. otrzymał Order Zasługi Republiki Federalnej Niemiec, przyznany mu przez ówczesnego prezydenta RFN Karla Carstensa.